Grubość ściennej płyty z wełną warto dobierać do stref budynku, a nie do jednej umownej wartości dla całej inwestycji. Ciepłe biuro i chłodny magazyn mogą wymagać odmiennego podejścia. Do izolacyjności dochodzą ogień, wiatr i geometria otworów. Przedział 60–200 mm jest punktem porównania konkretnych wariantów, a nie gotowym przepisem. Określ, które pomieszczenia będą stale ogrzewane, okresowo dogrzewane lub chłodzone. Zapisz przewidywaną wilgotność i częstość otwierania bram. Dla każdej strefy projektant wyznacza wymagania cieplne zgodnie z funkcją i przepisami właściwymi dla inwestycji.

Najlepsza płyta z wełną to taka, która odpowiada zadaniu konkretnej ściany i pasuje do reszty projektu. Nowa hala może mieć ciepłe biuro, głośny warsztat i chłodny magazyn. Jeden parametr nie opisze wszystkich tych stref. Wybór warto zacząć od funkcji, a dopiero potem przejść do grubości, zamka i koloru okładziny. Na jednym rzucie zaznacz pomieszczenia ogrzewane, miejsca o podwyższonej wilgotności, źródła hałasu oraz przebieg przegród wymagających odporności ogniowej. Dołącz położenie bram i okien. Taka mapa pozwala sprawdzić, czy wybrana płyta ma wykonywać jedno zadanie, czy kilka jednocześnie.

Płyty ścienne z wełną można rozważyć w halach, warsztatach i obiektach dostępnych dla użytkowników, lecz o ich przydatności decyduje projekt przegrody. Szczególne znaczenie mają pożar, hałas i powiązanie ściany z konstrukcją. W nowym budynku łatwiej skoordynować te sprawy, jeśli funkcja każdej przegrody jest ustalona przed wyborem okładziny. Ściana osłonowa zamyka budynek przed pogodą. Ściana o określonej odporności ogniowej wykonuje dodatkowe zadanie, które trzeba wykazać dla kompletnego rozwiązania. Niekiedy oba zadania przypadają tej samej przegrodzie, lecz nie należy zakładać tego bez sprawdzenia dokumentacji.